براساس گزارش ساینس دیلی، صدها سیاهچاله سرگردان در حال عبور از کهکشان راه شیری هستند که جرم هریک از آنها بین هزار تا 100 هزار برابر جرم خورشید است.
ستاره شناسان آمریکایی در تازه ترین محاسبات خود نشان دادند که صدها سیاهچاله عظیم قدیمی در کهکشان راه شیری سرگردان هستند.
به گزارش مهر، دانشمندان مرکز فیزیک نجوم هاروارد - اسمیت سونیان در این تحقیقات نشان دادند که حتی نزدیکترین سیاهچاله های سرگردان در کهکشان راه شیری هزاران سال نوری از زمین فاصله دارند و بنابراین خطری زمین را تهدید نمی کند.
این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "این سیاهچاله ها باقی مانده های گذشته کهکشان راه شیری هستند. در واقع ما باستان شناسان این بقایا هستیم که به ما در کشف تاریخ این کهکشان و شکل گیری تاریخ سیاه چاله ها در ابتدای جهان کمک می کنند."
براساس این تئوری، سیاه چاله های سرگردان ابتدا در مرکز کهکشانهای کوچک و کم جرم در انتظار فرصت بوده اند. پس از میلیاردها سال، این کهکشانها به یکدیگر برخورد کردند و کهکشانهای بزرگی شبیه به کهکشانهای راه شیری را به وجود آوردند.
براساس گزارش ساینس دیلی، صدها سیاهچاله سرگردان در حال عبور از کهکشان راه شیری هستند که جرم هریک از آنها بین هزار تا 100 هزار برابر جرم خورشید است.
این سیاهچاله ها تنها زمانی که در مجاورت یک خوشه از ستاره ها قرار گیرند مرئی می شوند. تعداد این سیاهچاله های سرگردان در راه شیری به ساختار کهکشانهای کوچک اولیه ای که محتوی این سیاهچاله ها هستند و اینکه این کهکشانهای اولیه چگونه به کهکشان راه شیری ممزوج شده اند بستگی دارد.
کشف پدیده کیهانی در ۶۳۰میلیون سال پیش
فارس: اخترشناسان به تازگي قديميترين پديده كيهاني را كشف كردند كه زماني كه جهان 630 ميليون سال داشته، رخ داده است.
گروهي از اخترشناسان پديده سوختن انرژي را كه از مرگ ستارگان حاص شده كشف كردند كه اين پديده كيهاني قدميترين پديدهاي است كه تاكنون توسط بشر پيدا شده است.
اين اخترشناسان معتقدند كه اين پديده در سن 630 ميليون سالگي جهان اتفاق افتاده است.
ماهواره «Swift» ناسا تصوير اين سوختن اشعه گاما را در 23 آوريل تهيه كرده است.
نيل گهرلز اخترفيزيكدان ناسا گفت: سوخت ناشي از مرگ ستارهها باعث تولد سياهچالهها ميشود و اين ستاره تنها يك ميليون سال داشته و اندازه آن نيز 30 برابر ستاره مادر منظومه شمسي ما يعني خورشيد است.

كاوشگر اسپريت ناسا تصويري عجيب به زمين ارسال كرده است كه جنجالهاي امكان وجود موجودات فضايي را تازه كرده است. به گزارش مهر جستجوگران موجودات فضايي ادعا مي كنند جمجمه موجود فضايي را در تصاويري كه ماهواره ناسا از اين سياره بازتابانده است مشاهده كرده اند.
در نگاه اول به صحراي ساده اي شباهت دارد اما با نگاهي دقيقتر مي توان جزييات بحث انگيزي را در آن مشاهده كرد.در صخره فضايي عجيبي كه در اين جمجمه قرار گرفته است مي توان دو چشم و بيني را تشخيص داد و به همين دليل برخي اين تصوير را تصويري از يك جمجمه مريخي مي دانند.
در حال حاضر بسياري از سايتهاي اينترنتي از اين تصويركه توسط اسپريت مشهور ناسا به ثبت رسيده با بحث هاي مرتبط با آن پر شده است. بر اساس تخمين هاي انجام شده اين جمجمه احتمالي 15 سانتيمتر ارتفاع داشته و فاصله چشمهاي آن از يكديگر 5 سانتيمتر است. همچنين گنجايش اين جمجمه احتمالي 1400 سي سي تخمين زده شده است.
منبع:روزنامه اطلاعات
| هفته جهانی ستاره شناسی در ایران |
اتحاديه نجوم (Astronomical League) هماهنگكننده برنامههای روز جهانی نجوم، زمان برگزاری روز نجوم سال 2009 را شنبه 2 ماه می اعلام كرده است. طبق دستور العمل اتحادیه نجوم با توجه به تعطيلی روز جمعه در ايران و نيز با هدف جذب عموم مردم، اين روز همواره يك روز قبل در ايران برگزار میشود، به اين ترتيب جمعه 11 اردیبهشت 1388 روز نجوم در سال جاری است.انجمن نجوم ایران-شاخه آماتوری در تلاش است با همکاری گروهها و علاقهمندان به نجوم، امسال روز و هفته نجوم را هرچه باشکوهتر برگزار کند.
گزارشهای برگزاری مراسم روز نجوم را علاوه بر ارسال به انجمن نجوم ايران و ماهنامه نجوم میتوانيد به اتحاديه نجوم نیز بفرستيد. ر صورتی که مایلید در برگزاری روز نجوم همکاری نمایید یا ایده هایی برای برگزاری این روز و هفته نجوم دارید، می توانید با نشانی astroday@asiac.ir astroday@asiac.ir This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it ارتباط برقرار کنید. *ایده های جالب خود را برای ما ارسال کنید تا به نام شما در سایت قرار گیرد. *برنامه های خود را همراه با زمان بندی و محل اجرا، برای ما ارسال کنید تا در سایت قرار گیرد. منبع : كميته برگزاری مراسم هفته و روز نجوم سال 1388 نويسنده : فاطمه عظیم لو - بابک مشمولی |

يك بسته نرم افزاري محبوب كه با داشتن امكانات پيشرفته به طرز شگفت انگيزي ديدگاه شما را نسبت به آسمان شب بهبود مي بخشد
Sky & Telescope Magazine
ویژگی های جدید در نسخه Starry night Plus 6.2:
نمایی چند از محیط برنامه
در اینجا تنها به بخشی از امکانات جدید یا بهینه شده در این نسخه از نرم افزار آسمان پر ستاره اشاره می کنیم، مسلماً با توجه به نیاز کابر به اطلاعات به خصوص ، توانمندی های نهفته دیگری از نرم افزار آشکار خواهد شد.

منظره افق در هنگام غروب خورشید

منظره افق ساعاتی پس از غروب خورشید

نامگذاری تمامی دهانه های ماه و دیگر عوارض سطحی آن

تنظیمات هدایت تلسکوپی متنوع نرم افزار

تصویر CCD اعماق آسمان از ناحیه صورت فلکی جبار

امکانات تهیه گاهشمار رصدی اجرام سماوی

تقویم نجومی با قابلیت بروز رسانی منظم ماهیانه

ابزار رصدی جامع اجرام رصدی مکان رصدی شما

دسترسی آنلاین به آخرین تصاویر ماهواره ای ابرهای

اطلاعات علمی رصدی از فعالیتهای خورشیدی

تهیه نقشه های حرفه ای و دقیق رصدی

DVD نمایش آسمان همراه نرم افزار
کهکشان آندرومدا یکی از نزدیکترین کهکشان ها به کهکشان راه شیری است. این کهکشان همچنین تنها کهکشانی است که با چشم غیر مسلح در نیمکره شمالی زمین دیده می شود.(به صورت لکه ای مات) فاصله تقریبی این کهکشان از زمین حدود 2.9 میلیون سال نوری است. کهکشان آندرومدا نه تنها به عنوان یکی از نزدیکترین همسایه های راه شیری به شمار می رود ، بلکه دانشمندان این کهکشان را همزاد کهکشان راه شیری می دانند. آندرومدا همچنین دورترین جرم آسمانی قابل مشاهده با چشم عادی است. این کهکشان از لحاظ شکل( مارپیچی) ، ساختار و توزیع عناصر بسیار شبیه کهکشان راه شیری است علیرغم شباهت زیاد آندرومدا به راه شیری، باید گفت که آندرومدا کمی کشیده تر از کهکشان راه شیری است و حدودا دو برابر تعداد ستاره های کهکشان راه شیری ، ستاره دارد.
این کهکشان بین ستارگان صورت فلکی آندرومدا جای گرفته است. لکه ی مه آلودی که ستاره شناسان آن را با نام M 31 می شناسند. علیرغم ظاهر فروتن این کهکشان
باید گفت که این کهکشان بی اندازه وسیعتر از ستارگانی است که به دور آن می چرخند.
قرن ها تصور می شد که آندرومدا چیزی بیشتر از یک سحابی بازتابی داخل کهکشان راه شیری نیست. چندی بعد در سال 1880، ایزاک رابرت با تلسکوپ 20 اینچی خود عکسی آندرومدا گرفت.برای اولین بار بازوهای مارپیچی این کهکشان معلوم گردید.اما چون کسی نتوانست ستاره ی مشخصی در آن پیدا کند،آندرومداهمچنان بعنوان یک سحابی ماند.
نظریه ها در مورد آندرومدا زمانی تغییر کرد که ادوین هابل ، ستاره شناس معروف، با تلسکوپ 100 اینچی ساخته شده در سال 1917 نزدیک لس انجلس توانست برای اولین بار ستاره ی مشخصی را در بازو های این کهکشان پیدا کند. این ستاره ها مانند ستاره های فراوانی انند که در کهکشان راه شیری می توان پیدا کرد اما آنها بسیار کم نور بودند. هابل همچنین سه ستاره ی متغیر را پیدا کرد که یکی از آنها جزء متغیر های قیفاووسی بود ، متغیر هایی که تغییرات درخشندگی آنها قابل پیش بینی بود. این ستارگان و متغیر های پیدا شده توسط هابل او را به این فکر وا داشت که این سحابی نمی تواند یک خوشه ی ستاره ای در کهکشان ما باشد ، بلکه این یک کهکشان بسیار دور از ما است.
کهکشان آندرومدا بیشتر از این جهت برای ستاره شناسان مهم است که بسیار شبیه کهکشان راه شیری است. تا موقعی که ما نمی توانیم کهکشان خود را از بیرون مشاهده کنیم، می توانیم به مطالعه و مشاهده ی خواهر کهکشان راه شیری بپردازیم.
علیرغم دانسته های زیادی که ما اکنون در مورد کهکشان آندرومدا داریم ، فاصله ی این کهکشان از ما هنوز به طور دقیق مشخص نشده است. در واقع اندازه گیری های بین کهکشانی ما هنوز متغیر است. فاصله ای که معمولا برای این کهکشان بیان می کنند بین 2.4 و 2.9 میلیون سال نوری است. البته فاصله میان ما زیاد مهم نیست چون به هر حال سفر به این کهکشان غیر ممکن به نظر می رسد. متاسفانه ، با وجود تئوری نسبیت ، که سفر با سرعت بیشتر از نور را غیر ممکن می داند، عملا سفر ما به این کهکشان غیر ممکن به نظر می رسد حتی اگر ما تکنولوژی لازم برای این کار را هم داشته باشیم.
آندرومدا و راه شیری به همراه حدود 30 کهکشان دیگر عضو گروهی هستند که به گروه محلی معروف است. آندرومدا همچنین در آسمان دارای دو همدم کهکشانی به نام های M32 و M110 است. آندرومدا را می توانید به آسانی و با کمترین تجهیزات در کنار ستاره ی موی صورت فلکی آندرومدا ببینید که اندکی مایل به سمت ما است.
|
راستی دنباله دارها چیستند و از کجا می آیند؟ در این مقاله به دور دست های منظومه شمسی و سری به محل تولد دنباله دارها میزنیم با ما همراه شوید... شاید کلمه ستاره دنباله دار را بارها شنیده اید!!! اما این کلمه کاملاً غلط است چون دنباله دار ستاره نیست! دنباله دارها کره های گازی و غباری اند. هنگامی که این کره ی منجمد به خورشید نزدیک می شود، با بخار شدن گازها و غبارها، هاله ای مه آلود آن را احاطه می کند و دمی بلند در اطرافش ایجاد می شود، هر بار که دنباله دار به خورشید نزدیک می شود، مقداری از جرمش را به صورت گاز و غبار بخار شده از دست می دهد. می دانیم که دنباله دار ها روزی خواهند مرد، در مورد چگونگی مرگ آنها نیز اطلاعات زیادی داریم. اما در مورد بوجود آمدنشان چه اطلاعاتی داریم؟ مکان و نحوه شکل گیری دنباله دارها ده ها سال همانند معمایی حل نشده باقی مانده بود. در چند سال اخیر، کشفیات ارزشمندی با کمک تلسکوپ فضایی هابل صورت گرفت که می تواند تا حد زیادی معمای چگونگی و مکان شکل گیری دنباله دارها را حل کند. کمربند کویی پر چهار اخترشناس تاکنون 30 جسم کوچک و کم نور را یافته اند که می تواند بهترین مدرک برای وجود کمربند کویی پر باشد. کمربند کویی پر قرصی است مملو از اجرام دنباله دار مانند که در ورای مدار نپتون به دور خورشید می گردند. وجود آن را اخترشناسی به نام کویی پر پیش بینی کرده بود و دانشمندها مدت ها در جستجوی یافتن اجرامی از آن بودند. اعتقاد بر این است که کمربند کویی پر منبع 140 دنباله دار کوتاه دوره است که در مدتی کمتر از 20 سال به دور خورشید می گردند. از وقتی که گروه کاوشگران تلسکوپ فضایی هابل 30 عضو از گویهای یخی کمربند کویی پر را در بخش کوچکی از فضا کشف کردند، محاسبه شده است که حداقل 200 میلیون (و شاید بسیار بیشتر) از این اجرام، در آن ناحیه سرد وجود دارند. این ها هسته دنباله دارها هستند. و زمانی که به سوی خورشید رانده می شوند بر اثر گرمای آن، دمی از غبار و بخار در خلاف جهت خورشید ایجاد می شود. یافتن مدارکی مبنی بر وجود کمربند کویی پر بسیار مهم است. از زمان کشف سیارک ها در حدود 200 سال پیش، این اجرام نخستین جمعیت مستقل در منظومه شمسی را تشکیل می دهند که تاکنون یافته ایم. در اطراف برخی از ستاره های نزدیک به ما، از جمله بتا-سه پایه و نسر واقع، قرص هایی غباری کشف شده است. از آنجایی که کمربند کویی پر ظاهراً شبیه این قرص ها است، می توان نتیجه گرفت که نحوه شکل گیری سیاره ها در ستاره های مختلف هم تقریباً یکسان است. این فرضیه که کمربند از مواد در آن سوی مدار نپتون به دور خورشید می گردد. قدمتی بیش از نیم قرن دارد. در سال 1328/1949 اخترشناسی بریتانیایی به نام اجوورت دریافت که منظومه شمسی نمی تواند در مدار نپتون خاتمه یابد. دو سال بعد، اخترشناسی هلندی به نام جرارد کویی پر این نظریه را چنین تکمیل کرد: " تعداد زیادی جسم بسیار کوچک (که در آن زمان با هیچ تلسکوپی قابل مشاهده نبود.) در مداری فراتر از مدار نپتون به دور خورشید می گردد. محدوده این اجرام ناشناخته را "کمربند کویی پر ( The Kuiper Belt )" نامیدند. کویی پر به دنبال یافتن سرچشمه دنباله دارها نبود، بلکه توزیع مواد را در منظومه شمسی بررسی می کرد. اخترشناس هلندی دیگری به نام یان اوورت، این نظریه را ارائه کرد که کره ای شامل تعداد زیادی دنباله دار منظومه شمسی را احاطه کرده است که سرچشمه اصلی دنباله دارها است. این منطقه را ابر اوورت می نامند. کمربند کویی پر در فاصله 35 تا چند صد واحد نجومی از خورشید قرار گرفته است. در حالی که ابر اوورت بسیار دورتر از آن است و در فاصله ای بین 20000 تا 100000 واحد نجومی قرار دارد. (یک واحد نجومی به فاصله بین زمین و خورشید می گویند که برابر 149598000000 متر است .) برای مقایسه باید گفت که نپتون تقریبا 30 واحد نجومی و پلوتو تقریبا 39 واحد نجومی از خورشید فاصله دارند. استدلال اوورت جنین بود: دنباله دارهایی که دوره تناوب مدارشان 20 سال یا بیشتر است از تمام جهات به سوی خورشید می آیند، بنابراین منبع شان می باید کره ای پیرامون خورشید باشد، و از آنجایی که مدار این دنباله دارها بسیار کشیده است، می توان نتیجه گرفت که این کره می باید بسیار دور باشد. در سال 1350/1980 یک ستاره شناس اروگوئه ای به نام خولیو فرناندز پیشنهاد مشابهی را برای دنباله دارهای با دوره تناوب کمتر از 20 سال ارائه داد. او دریافت که این دنباله دارها، برخلاف نوعشان در ابر اوورت، در صفحه منظومه شمسی حرکت می کنند. این موضوع نشان می دهد که منبع آن ها نمی تواند ابری کروی باشد، بلکه قرصی سوراخی در مرکزش دارد که تمام منظومه شمسی تا مدار نپتون را در خود جای داده است. به این ترتیب فرناندز متوجه شد که منبع دنباله دارهای کوتاه دوره همان کمربندی است که پیش از این اجوورت و کویی پر با مدارکی متفاوت پی به وجودش برده بودند. هال لویسون از اعضای تیم تلسکوپ فضایی هابل می گوید: "کامپیوتری که در سال 1350/1980 از آن استفاده می کردند بسیار ابتدایی بود به همین علت قرناندز نتوانست مدل قرص کویی پر را به خوبی بازسازی کند. " در سال 1367/1988 اسکات ترمین از دانشگاه تورنتو و همکارانش مارتین دانکان و تامس کویین توانستند مدل کامپیوتری کارآمدی بسازند. این مدل نشان می داد که اغلب دنباله دارهای کوتاه دوره از قرص یا کمربند کویی پر سرچشمه می گیرند. اما هنوز هیچ عضوی از این کمربند مشاهده نشده بود تا اخترشناسان متقاعد شوند چنین چیزی وجود دارد. خانم جین لو از دانشگاه هاروارد با کمک سیاره شناسی به نام دیوید جیویت از دانشگاه هاوایی نخستین کسانی بودند که به جستجو برای یافتن اعضا کمربند کویی پر پرداختند. لو می گوید: "ما کارمان را از سال 1366/1987 آغاز کردیم، هدف اصلی ما این بود که ببینیم آیا فضای آن سوی سیاره ها خالی است یا نه، و چرا؟ من تمام مقاله های کویی پر و دیگران را خواندم، و به نظر می رسید جسمی در آن سوی نپتون نباشد. ما کاوشمان را چندین سال به طور متناوب ادامه دادیم، زیرا نمی توانستیم تمام وقت تلسکوپ را بگیریم. هیچکس بجز ما واقعاً به وجود این اجرام معتقد نبود!." در تابستان سال 1372/1992، لو و جیوت پنج شب آسمان را با تلسکوپ 2/2 متری دانشگاه هاوایی رصد کردند. در شب دوم، هنگامی که تصویر بارکه ای از آسمان را با تصویر شب اول آن مقایسه می کردند، نقطه ای نورانی یافتند که در تصویر شب دوم کمی جا به جا شده بود. در تصاویری که شب های بعدی که از این منطقه ی آسمان گرفتند، این نقطه به اندازه تار مویی تغییر مکان می داد. لو می گوید:" ما بسیار محتاط بودیم، بنابراین سه شب دیگر هم به جستجوی آن پرداختیم." لو و جیویت فاصله این جسم تازه را در حدود 44 واحد نجومی (فراتر از مدار نپتون) محاسبه کردند. قطر آن در حدود 200 کیلومتر و مدارش تقریباً دایره ای بود. این اولین عضو کمربند کویی پر بود که کشف شد و نام آن را 1992QB1 گذاشتند. چند ماه بعد، لویی و جیویت جسم دیگری را تقریباً با همان اندازه در این ناحیه یافتند و 1993FW نامیده شد. از آن پس حدود 20 عضو دیگر از این مجموعه یافتند که اگر یافته های دیگر گروه ها را به آن ها اضافه کنیم تهدادش به 28 می رسد. لو تخمی می زند احتمالا" در حدود 35000 جسم با این اندازه در نواحی بیرونی منظومه شمسی وجود دارد.
|
دراواخردهه 1970 بودكه به لاسرنا شيلي رسیدم ،و براي رصد در رصد خانه سررو تولولو(Cerrotololo) از مجموعه رصدخانه هاي آمریکا، داخل دفتر فرانسيس شوايتزر اخترشناس شدم. او به من نگاهي کرد و گفت: اجازه بدهید یک کهکشان فوق العاده به شما نشان بدهم که پیدا کرده ام.
من یک عکس از یک کهکشان پهن با ساختاری حلقوی مانند، گسترده از قطب به قطب دیدم و گفتم: آه، من کهکشان دیگری را مثل آن می شناسم. یک جدول پیدا کردم و یک مورد مشابه به او نشان دادم، سپس در اینجا ما تصمیم به مطالعه کهکشانهای حلقوی قطبی گرفتیم.
عکس زیبايي که توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده از NGC4650A است، نمونه اصلی کهکشان حلقوی قطبی که تقریباً 130 میلیون سال نوری فاصله دارد، این جزئیات ساختار رانشان می دهد.ساختار مرکز کهکشان،كهكشاني عرضی شکل است که ستاره ها،گازیاغباري درآن قابل تشخیص نمی باشند،كه تاقطبهارااحاطه کرده اند. (ازچپ به راست تصویري كه نشان داده شده)بصورت چیزی مانندیک حلقه پیچ خورده ازماده ستاره ای به نظرمی آیدکه 60000 سال نوری فاصله دارد.درمقايسه بامرکزيك کهکشان ،دراین حلقه ستاره هاي آبی جوان ابرغول متعددی مشاهده ميشود.نحوه شکل گيري ستاره هاي آن بوسيله گازهای یونيزه شده خطوط پرتوهاي طيفي قابل شناسايي است .
کهکشانهای حلقوی قطبی چگونه شکل میگیرند؟یک اثر،ازتجمع همسایه هایشان میآید . دراولین مدلها اينگونه فرض می شود كه آنها هنگامي توسعه مي يابند كه یک کهکشان با تجمع گاز ضعیف با یک كوتوله مملو از گاز و يا با نواري از گازكهكشان همسايه ،ادغام می شود. حرکت تقدیمی ،سبب منتشر شدن گاز و اگر گاز به مدار قطبی برسد، بعد از بیلیونها سال یک حلقه قطبی شکل می گیرد.
بدبختانه، این قبیل نمونه ها، انطباق ضعيفي با كهكشان NGC4650A دارد. اساساً با استفاده رادیوتلسکوپ ها و بررسي كيفيت بالا ي هیدروژن خنثی مشهوداست ، ماگدا آرنوبولدي( از رصدخانه تورينو ایتالیا ) و همکارش یک مدل متفاوت مطرح کردند: یک ترکیب از دو صفحه کهکشان،عمودبریکدیگر. آنها حلقه ای در NGC4650A تشخیص دادند كه چنان پر جرم ، گسترده و تقریباً در لبه يك صفحه است. پیچ وتاب آشکاردرصفحه،ناشی ازبازوهای مارپیچی است که باستاره های جوان شکل میگیرند. بعد ازيك ميلياردسال ازفشرده شدن،جرم دوکهکشان محدداًپخش شده ومزاحم شکل گیری ستاره ها در مرکز عرضی شئ می شود و در نتيجه به یک صفحه قطبی منجر می شود.
تركيب سيستم هاله ماده سياه که پخش ماده نادیدني اماگسترده و مهمتر از بخش مرئیNGC4650A ومحتویات بیشتر آن چیست؟ ما هنوز نمی دانیم. دیگر جزئیات مشاهده شده از سرعتهای ستاره ای درمرکز کهکشان و در حلقه شاید به ما اجازه رسیدن به جواب این سوال مهم را بدهد.طبیعت تولیدکهکشانهاخیلی رويايي است و اخترشناسان را به مبارزه براي تخيل وشناخت آنها دعوت مي کند.
*تصور خانم ورا را بين به کشف ماده تاریک بیش از 30 سال قبل کمک کرد و او به تلاش خود برای درك کهکشان هاي اعماق آسمان ادامه داد.
موسسه كارنگي از واشنگتن
نادان اسمیت از دانشگاه کالیفرنیا ، میگوید:" نوعی از انفجار های ستاره ای در کهکشان های دیگر دیده می شودند که در حال پایان هستند و هنوز دلیل آن را نمی دانیم اما در کهکشان راه شیری این اولین نمونه است ."
پوسته کم فروغ به جای مانده از انفجار اولیه که در حدود 1000 سال پیش به وجود آمده به خوبی سحابی هومون کولوس راقابل رویت کرده است این توده های گاز و غبارکه احتمالا توسط باد های شدید ستاره به بیرون دمیده شده اند با سرعتی معادل 650 کیلومتر درثانیه در مقایسه با توده های گازی حاصل از انفجار های ابر نو اختری سرعت کمتری دارند.
اسمیت و همکارا نش در طی تحقیقاتی که با استفاده از تلسکوپ 8متری (Gemini south)وتلسکوپ 4متري(Blanco) در رصد خانه آمریکایی_بین المللی(Cerro Tololo) در شیلی روی این ستاره های مبهم و معما گونه انجام میدهند متوجه چیز تازه ای شدند :رشته های گازی که با سرعتی غیر عادی و پنج برابر سرعت توده های گازی سحابی هومون کولوس درحال دور شدن از ستاره بودند .
اسمیت می گوید :"مشاهدات جدید، ماده ای بسیار سریع را نشان می دهد ؛سریع تر از آنچه که ما اخیرا در توده های گازی سحابی هو مون کولوس مشاهده کرده ایم." این سرعت ها بسیار نز دیک به سرعتی هستند که به طور معمول در یک ابرنواختردیده می شود ولی این موضوع به این معنی نیست که اتفاق سال 1843 یک ابر نواختر بوده است .بلکه این رویداد انفجاری مشابه یک انفجار ابر نواختری است اما با انرژی کلی کمتر .
اسميت مي گوید :"در بخش سرد تر- که در آن ماده سریعتر از ماده آزاد شده در انفجار 1843 حرکت می کند و در داخل توده بزرگتر و قدیمی تری فرو رفته است -از رصد خانه چرخان چاندرا منبع مولد پرتو های x رصد شده است. مشاهدات جدید اختر شناسان را وادار کرده که درگفته های خود، درباره آنچه كه درانفجار سال1843 اتفاق افتاده است دست به اصلاحا تی بزنند .
اسمیت میگوید: "به نظر میرسد بیشتر از اینکه لایه های بیرونی براثر بادی یکنواخت به بیرون دمیده شده باشند ، این توده هابه دلیل انفجاربخش های عمقی و درونی ستاره و پرتاب شد ن گاز های درون آن به وجود آمده باشند ." او می افزاید: "این فرایند مکانیزمی جدید این چنینی راطی کرده است ."
اگر گفته های اسمیت درست باشدستاره ای بسیار پر جرم مانند کارینا که جرمی در حدود 150 برابر خورشید داشته ممکن است در پایان زندگی خود و پیش از رسیدن به تحولات عظیم انفجار ابر نو اختری طی یک دوره انفجار مقدار بسیار عظیمی از جرم خود را به بیرون دمیده باشد که به این تریب ستاره اولیه تکه تکه شده و در انتها به سیاهچاله ای تبدیل شده است.
بر اساس شواهدی که از اتا کارینا به دست آمده ظاهرا در این گونه موارد قبل از انفجار ابر نو اختری اصلی پیش انفجار هایی در ستاره رخ می دهد که این پیش انفجارها به طور کلی ستاره را نابود نمی کند .این پیش انفجارها می توانند چندین بار رخ دهند ولی اینکه قبل از تبدیل شدن ستاره به سوپر نوا دقیقا چند بار رخ می دهند ،چه مدت زمانی بین دو انفجار طول میکشدویا در آینده و تا قبل از مرگ اتا کارینا چند انفجار دیگر در آن رخ خواهد داد،پرسش هایی است که ما هنوز پاسخی قطعی برای آن نداریم
پاسخ این پرسش ها اهمیت بسیار بالایی در شناخت ما از چگونگی مرگ ستارگان پر جرم دارد.چنین ستاره های بزرگی تنها برای چند میلیون سال بسیار درخشان می سوزند در طول این مدت ریزش جرم به صورت نوری شدید لایه های بیرونی ستاره را همراه با بادهای ستاره ای به بیرون می افکند . بعد از گذشت 2 یا3 میلیون سال از این فعالیت اتا کارینا اکنون وزنی در حدود 90 تا 100 برابر اجرام خورشیدی دارد و تنها در فوران های اخیر خود (1843)جرمی حدود 10 برابر اجرام خورشیدی را از دست داده است.
اسمیت می گوید :"این انفجارها احتمالا عمده ترین راهی است که چنین ستاره های پر جرمی می توانند لایه بیرونی هیدروژن خود را قبل از مرگ آزاد کنند" او می افزاید:" اگر اتا کارینا بتواند هر 1000 سال یا بیشتر 10 برابر اجرام خو رشیدی، جرم ریزش کند ،این می تواند مکانیزمی تاثیر گذار در جدا شدن بخش عظیمی از ستاره باشد ."
اين انفجارها با نوري بسيار كمتر از انفجار های ابر نو اختری و تولید موج های انفجاری با سرعت بسیار بالا در اطراف اتا کارینا بسیار شبیه انفجار های کم فروغ ستاره ای است که شبه ابر نو اختر"supernova imposters" نامیده می شود. چنین انفجار هایی به وسیله تلسکوپ های روبوتیک زمینی و دیگر جستجوگرهای ابر نو اختری در کهکشان های دیگرنیز کشف شده است . اختر شناسان با بررسی این کهکشان ها ستاره هایی شبیه اتا کارینا را مشاهده کردند که در حال نورانی شدن ،تا حد یک ابر نو اختر معمولی هستند .
اسمیت می گوید : "ما نمی دانیم آنها چه چیزهایی هستند ،این یک معمای طاقت فرساست که ؛ چه چیزی بدون نابود کردن کامل ستاره می تواند باعث درخشش آن تا این حد گردد."
صرف نظر از چگونگی کاهش ا ندازه شبه ابر نو اختر ها ،نرسیدن آن ها به مرحله ابر نو اختری ،و بالاخره انواع متفاوت انفجار ها، روی هم رفته مطالعه روی این انفجارهانکات کلیدی ارزشمندی را برای شناخت چگونگی مرحله پایانی عمر ستارگان پر جرم به ما داده است.
تهیه و تنظیم: فاطمه اثنی عشری، عضو انجمن ستاره شناسی اراک
اکنون که تاریخ بشریت خود را برای از میان برداشتن مشکلات بین تمدن ها آماده می سازد، پروژه کئو تبادل نظر بین انسانها را تسهیل نموده و برابری واقعی بین آنها ایجاد می نماید. تمام افراد کره زمین در این پیام می توانند آنچه را که دوست دارند و یا به آن فکر می کنند اظهار نمایند و همچنین از نحوه زندگی روزمره شان، آرزوها، ترس ها، شادی ها و افکارشان آیندگان را مطلع سازند. علاوه بر این پیامها، کئو حامل هدایای باستانی دیگری مملول از سمبلها و اطلاعات گوناگون می باشد. بدین وسیله نسلهای آینده از تمامی دانش و تنوع فرهنگی انسانهای قرن بیستم مطلع می شوند.برای اینکه به آیندگان بگوئیم که انسانهای امروزی چه کسانی بوده اند تمامی پیامهای شما، بدون سانسور،همراه با ماهواره کئو به فضا فرستاده می شوند. این پیامها بعد از چند هزار سال به صورت دست نخورده به روی کره زمین باز میگردند و به انسانهای فردا منتقل می شوند. در این پروژه جهانی افراد مشهور و محبوب زیادی از تمام کشورهای جهان شرکت کرده اند. سید محمد خاتمی رئیس جمهور سابق ایران و زین الدین زیدان فوتبالیست مشهور فرانسوی و هزاران و هزار انسان دیگر از جمله افرادی هستند که در این پروژه جهانی شرکت کرده اند. ماهواره کئو دارای اندازه ای کوچک و وزنی بسیار سبک است و طراحی آن به گونه ای قسمت خارجی آن به گونه ای است که متناسب با سفر پنجاه هزار ساله آن است.

و اما اینکه چرا فضا برای نگهداری کئو انتخاب شده است: علت اصلی انتخاب فضا ماندگاری آن و سهم مشترک همه انسانهای کره خاکی از آن است! زمین و دریا همیشه مورد هجوم خشونت طلبان و انسانهائی بوده که همیشه در پی جنگ افروزیهای خاص خود بوده اند. زمین و دریا همیشه محل کشمکش خودخواهی ها و ویرانیهای به جا مانده از غیر عدالتی ها و جنگها و خشونتها بوده است. و اما فضا مکانی بی طرف و ایمن برای نگه داری این ذخیره بشریت کنونی است. جائی که متعلق به هیچ کس نیست و در عین حال هر کس سهمی بطور مساوی از آن دارد. پروژه کئو تحت حمایت سازمان های بزرگی مانند یونسکو، وزارت امور خارجه فرانسه، سازمان فضایی آریان، سازمان فضایی اروپا، فدراسیون بین المللی حقوق بشر و... قرار دارد.
پس از فرستادن کئو به فضا همه انسان های قرن 21 می توانند از پیام های دیگران به صورت ناشناس و بدون نام مطلع شوند. تو چه گفتی؟ رئیس قبیله آفریقایی؟ ای کودک محله فقیر در برزیل، خردمند ایرانی، مادر خانواده، دختر عاشق، کسی که شغلت را از دست داده، ای برنده جایزه نوبل، ای انسان معلول، ای زندانی، ای شاعر همه و همه پیام هایتان روزی به دست نوادگان خودتان در 50000 سال دیگر خوانده می شود. پس از همین حالا شروع کنید. هرچه که دوست دارید بنویسید. هر پیامی که به انسان های آینده دارید. ماهواره کئو محافظ خوبی برای پیام های شماست. آرمان های کئو اعتقادات و فرهنگ های بسیاری از کشورهای جهان را در بر گرفته و تا به حال پیام هایی از 200 کشور جهان به 64 زبان مختلف ارسال شده است.
شما می توانید با استفاده از اینترنت پیام خود را برای کئو بفرستید. برای این منظور با وارد شدن به آدرس زیر می توانید پیام خود را آزادانه و با آسودگی تمام برای کئو بفرستید تا شما هم جز کسانی باشید که برای آیندگان پیام بفرستید و شاید یکی از نسل خود شما خواننده پیام شما باشد!
http://www.keo.org/uk/pages/message.phpآدرس :
برای کسب اطلاعات بیشتر از این طرح به صفحه کشور ایران در وبسایت کئو مراجعه کنید. به نشانی :
جهان در اين هفته شاهد آزمايشي بود که مي تواند با شبيه سازي لحظه آفرينش جهان به بخشي از سوالات اساسي درباره گوشه اي از راز خلقت پاسخ گويد. در اين آزمايش که در عمق صد متري زمين و در سليندري دايره اي شکل به طول 27 کيلومتر در مرکز تحقيقات هسته اي اروپايي "سرن " انجام شد، زمينه اي براي برخورد پرقدرت پرتوهاي پروتون اتم در يک "شتاب دهنده " هسته اي فراهم گرديد. در اين آزمايش دانشمندان و فيزيکدانان توانستند نتيجه تحقيقات 20 ساله خود را به آزمايش بگذارند و در اين ميان ايرانيان نيز توانستند بخشي از افتخار اين لحظه تاريخي را به نام خود به ثبت برسانند. تيم ايراني مشارکت کننده در اين طرح در لحظه آزمايش در يکي از چهار ايستگاه آشکار سازي که در نقاط مختلف اين تونل تعبيه شده بود قرار داشت و توانست از نزديک روند تحقيق را مشاهده و بررسي نمايد.

سطح انرژي که در ماشين "ال .اچ .سي " (شتاب دهنده ) به دست آمد به انرژي اوليه کيهاني خيلي نزديک شد و شرايط مناسبي را براي بررسي وضعيت اوليه فراهم کرد. بررسي و شناخت برهم کنش ذره ها تنها در سطوح بالاي انرژي امکان پذير است و اين شتاب دهنده براي اولين بار در دنيا به اين سطح بالاي انرژي دست يافته است. راه اندازي اين شتاب دهنده همچنين مي تواند ميزان اعتبار و درستي پيش بيني هاي مدل " استاندارد ذرات " را که يکي از مدلهاي مورد توجه فيزيکدانان در بررسي برهم کنش ذرات است، بيازمايد. يکي از ارايه دهندگان مدل استاندارد ذرات، فيزيکدان مسلمان پاکستاني "محمد عبدالسلام " بود که همزمان با دو فيزيکدان ديگر به اين مدل دست يافتند. تاييد تجربي بعضي از پيش بينيهاي اين مدل در سالهاي بعد سبب شد که عبدالسلام به همراه دو همکارش موفق به دريافت جايزه نوبل فيزيک در سال 1979 شوند. از جمله پيش بيني هاي اين مدل که هنوز ثابت نشده و فيزيکدانان زيادي در نقاط مختلف دنيا به دنبال يافتن صحت آن هستند، وجود ذره اي به نام " هيگز " است که اثبات وجود آن به بخش عمده اي از سوالات دانشمندان براي توجيه جرم دار شدن ساير ذرات کمک مي کند. انگيزه اصلي راه اندازي شتاب دهنده ال .اچ .سي کشف ذره هيگز بوده است
دستيابي به نتايج معتبرتر و قابل آماري، کسب اطلاعات بيشتر براي شناخت منشاء ماده تاريک، آزمون جنبه هاي مختلف مدل استاندارد ذرات و نيز رسيدن به بعضي فرضيات فراتر از اين مدل از ديگر اهداف مهم راه اندازي اين شتابدهنده و انجام اين آزمايش بوده است. اما مشارکت ايران در اين پروژه تنها به حضور تعداد قابل توجهي از دانشجويان دکتراي فيزيک ذرات دانشگاههاي ايران در سرن محدود نمي شود، بلکه براساس قرارداد وزارت علوم جمهوري اسلامي، ايران افتخار ساخت قطعه اي مهم در بخش آشکارسازي " سي ام اس " اين شتاب دهنده را نيز بر عهده داشته است. به موجب اين قرارداد که در سال 2000 ميلادي امضا شد ايران مراحل تحقيقات و ساخت اين قطعه مهم را آغاز کرد و در نهايت با نصب، راه اندازي و بهره برداري از آن در جريان اين آزمايش توانست برگ زرين ديگري را به افتخارات علمي خود بيفزايد. علاوه بر اين موفقيت، فيزيکدانان و دانشجويان ايراني رشته فيزيک نيز به طور مداوم در برنامه هاي شتاب دهنده ذرات در سرن مشارکت داشتند و براي ساخت شتاب دهنده بزرگ ديگري که در دستور کار 10 سال آينده قرار دارد نيز همکاري خواهند کرد.



