اخیرا در تصاویر رصدخانه‌ي خورشیدی ناسا (سوهو)، که تاکنون صدها دنباله‌دار را به تصویر کشیده است٬ دنباله داری دوره‌ای کشف شده است. دنباله‌دار P/۲۰۰۷ R۵ مداری کوچک دارد و هر ۴ سال یکبار به دور خورشید می‌گردد.

رصد دنباله‌دار در سال‌هاي ، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷۱۹۹۹

برای رصد‌خانه‌ی خورشیدی «سوهو»(SOHO) که تاکنون بیش از ۱۳۵۰ دنباله‌دار را یافته است٬ کشف دنباله‌دارها مطلب جدیدی نیست. اما دنباله‌دار P/۲۰۰۷ R۵، که هر چهار سال یک بار به دور خورشید می‌گردد، وضعیتی متفاوت دارد. این دنباله‌دار، پیش از این دو بار در تصاویر سوهو به دام افتاده است.

برای اولین بار٬ دوربین میدان باز تاج نگار سوهو٬ گونه‌ای کمیاب از دنباله‌دارها به نام دنباله‌دار دوره‌ای را کشف کرده است. اگر چه بسیاری از دنباله دارهای سوهو دوره‌ای فرض می‌شوند اما این اولین مورد قطعی این نوع از دنباله‌دارها است.

درحالی که اخترشناسان تاکنون هزاران دنباله‌دار را مشاهده کرده‌اند، تنها در حدود ۱۹۰ دنباله‌دار دوره‌ای طبقه بندی شده‌اند. دنباله‌دارهای دوره‌ای باید حداقل دو بار به دور خورشید، با دوره تناوب کم‌تر از ۲۰۰ سال گردش کنند. مشهورترین دنباله‌دار دوره‌ای٬ دنباله‌دار هالی است که دوره‌ی آن ۷۶ سال است. (آخرین عبور آن از نزدیکی خورشید در سال ۱۹۸۶ اتفاق افتاد.)

شکار جدید سوهو مدار بسیار کوچک‌تری دارد. این دنباله‌دار که تقریبا هر ۴ سال یک بار به دور خورشید می‌گردد٬ اولین بار در شهریور ماه ۱۳۷۸ و سپس در شهریور ماه ۱۳۸۲ مشاهده شده است.

محاسبات «سباستین هوئنیگ»( Sebastian Hoenig)، دانشجوی دکترای آلمانی در سال ۲۰۰۵، زمان بازگشت این دنباله‌دار در ۲۱ شهریور سال جاری را پیش بینی کرده بود. دقت این پیش بینی، دوره‌ای بودن این دنباله‌دار را تایید می‌کند.

تصويري هنري از سوهو

این دنباله‌دار گیسو و دنباله گازی و غباری ندارد. در ابتدا دانشمندان آن را یک سیارک می‌دانستند، اما داده‌های بعدی خصوصیات دنباله‌داری آن را آشکار کرد. براي مثال هنگامي که که به خورشيد نزديک شد بسيار درخشان‌تر از قبل شد. اين يکي از خصوصيات دنباله‌دارها است.

«کارل باتامز»(Karl Battams)، مجری طرح جستجوی دنباله‌دارهای رصدخانه خورشیدی سوهو، می‌گوید:"احتمال دارد که این، هسته‌ی مرده‌ی یک دنباله‌دار باشد." این‌ها دنباله‌دارهایی هستند که بیشتر یخ‌های هسته‌ي خود را از دست داده‌اند.

رصد P/۲۰۰۷ R۵ از زمین، به دلیل کوچکی (با قطری بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر) و نزدیکی به خورشید بسیار دشوار است.

منبع: اسا ٬ استرونومی

زمين در شب و روز

آلودگی نوری نه تنها باعث از بین رفتن جلوه‌ی آسمان شب در حومه شهرها شده بلکه نشانگر میزان انرژی و پولی است که به دلیل استفاده‌ی نامناسب از منابع روشنایی به هدر می‌رود .

برای نشان دادن این پدیده به مردم و کمک به بررسی آن٬ آزمایشی جهاني در نظر گرفته شده است. بنیاد ملی علوم آمریکا (National Science Foundation) روی این آزمایش که به وسیله‌ی «يو سي اي آر»  (University Corporation for Atmospheric Research) اجرا می شود٬ سرمایه گذاری کرده است.

این پروژه طی ۲ هفته نخست ماه اکتبر(تا ۲۳ مهر ماه) اجرا می‌شود و به بررسی میزان آلودگی نوری و شمار ستارگان در یک شب پرستاره می‌پردازد.

انجام این آزمایش بسیار آسان است. شما می‌توانید با مراجعه به وب سایت «شمارش بزرگ جهانی ستاره ها»( Great World Wide Star Count) از نقشه‌های موجود٬ متناسب با موقعیت محل زندگیتان پرینت بگیرید.

در این دو هفته ساکنان نیم کره‌ی شمالی٬ صورت فلکی دجاجه و ساکنان نیم کره‌ی جنوبی صورت فلکی قوس را مورد بررسی قرار خواهند داد.

برای هر صورت فلکی هفت نقشه در نظر گرفته شده است که هر یک تا حد قدری خاصی ستارگان آن صورت فلکی را نشان می‌دهد. نیازی به شمارش تمام ستارگان یک صورت فلکی نیست. کافیست پس از تاریک شدن هوا از منزل خارج شده و نقشه‌ای که بهترین مطابقت با صورت فلکی مذکور را دارد مشخص کنید یا این که مشخص کنید کم نورترین ستاره‌ای که در صورت فلکی می‌بینید در کدام نقشه موجود است.

سپس گزارش خود را به سایت پروژه بفرستید.

انجام این کار بسیار ساده است و با انجام آن می‌توانید سهمی در این پروژه‌ی جهانی داشته باشید.

سایت پروژه: http://www.windows.ucar.edu/citizen_science/starcount/

منبع: sky and telescope